Weblog

Vanaf het moment dat de eerste mp3-tjes op het web belandden, zijn bands bevrijd van het juk dat popjournalistiek heet. De 'vijand'. Zure journalisten die jouw meesterwerk met drie goed gekozen woorden vakkundig de grond in werken.

Muziek is al jaren een open product. Vooral sinds mensen massaal de mogelijkheden van torrents en nieuwsgroepen ontdekten. Een band kan tegenwoordig zijn muziek aan iedereen laten horen zonder dat een recensent zijn kwade oor tot het product richt. De poortwachtersfunctie die journalisten jarenlang bekleedden is weg.

Wat mij betreft een goede zaak, smaken verschillen nou eenmaal. Maar niet iedereen lijkt op de hoogte te zijn van deze niet te missen ontwikkeling. Grote bands mekkeren nog steeds (alhoewel dat steeds minder wordt) over hun misgelopen inkomsten en vrijwel elk journalistiek medium in Nederland blijft stug recensies plaatsen. Alsof iemand daar tegenwoordig nog in geïnteresseerd is.

Emotie
Want zeg nou zelf, wat heeft het voor zin om op een website een recensie te plaatsen als je twee muisklikken verder de muziek daadwerkelijk kunt horen. Een luisteraar is nog altijd beter in staat om voor zichzelf te bepalen wat hij of zij leuk vindt dan een willekeurige recensent. En daarbij is muziek veel meer dan een mening. De essentie van muziek is persoonlijke emotie en dat kan je onmogelijk vervangen met andermans woorden.

In een krant of tijdschrift vind ik het iets vergeeflijker, maar het feit blijft dat een cd- of concertrecensie een achterhaald genre is. Waarom zou ik een dag later in de krant willen lezen dat het concert waar ik compleet uit mijn dak ging 'slecht' was. Zelfs als je er niet bij was kan je een gemiddeld concert filmpje voor filmpje terugzien op internet.

Lui
Popjournalisten zijn lui. Geef mij in plaats van een concertverslag een beschrijving van de persoon die daar op het podium staat. En geef mij in plaats van een cd-recensie een mooi overzicht met filmpjes en nummers. Dat is online tegenwoordig makkelijk zat.

Ik beken. Ook ik heb me schuldig gemaakt aan deze vorm van luie en subjectieve popjournalistiek. Ik maakte een band net zo makkelijk met de grond gelijk als dat ik een boodschappenlijstje schreef. Als ik een slechte dag had dan had de bovenste cd op de stapel pech; die ging er hoe dan ook aan. Scherpe en gemene woorden die niks overlieten van de tijd en energie die de betreffende artiest in het product had gestoken.

Maar wie ben ik om daarover te oordelen? Wie ben ik om te zeggen dat het levenswerk van artiest X niks voorstelt en dat je de cd maar beter gelijk in de prullenbak kunt gooien. Dat is niet aan mij, dat is aan elke luisteraar. Waar ik op spuug kan iemand anders omarmen. Er bestaat niet zoiets als een universele muzieksmaak.

Creativiteit
Laten we daarom met z'n allen ophouden met deze kortzichtige vorm van popjournalistiek. Creativiteit moet voorop staan. Wij als journalisten moeten een platform bieden waarop zoveel mogelijk muzikanten hun product kunnen laten horen. Wij moeten scherp zijn op nieuwe ontwikkelingen en opkomend talent. Wij moeten het laten horen zonder te oordelen. De consument beslist. Laten we onze rol als 'vijand' omvormen tot 'strijdmakker' en zorgen dat de ambacht van muziek maken altijd de moeite waard blijft.

Door Kristiaan Asscheman

Comments